Η κοπή δέντρων σε κοινόχρηστους χώρους στην Ελλάδα διέπεται από αυστηρό νομοθετικό πλαίσιο, καθώς τα δέντρα προστατεύονται από το Σύνταγμα και τον Δασικό Κώδικα. Σε πεζοδρόμια, πλατείες και πάρκα την αποκλειστική ευθύνη έχει ο οικείος Δήμος, και ένας πολίτης δεν επιτρέπεται σε καμία περίπτωση να κόψει δέντρο σε δημόσιο χώρο. Εάν ένα δέντρο εμποδίζει την είσοδο, τη θέα ή είναι επικίνδυνο, πρέπει να υποβληθεί αίτηση στην Υπηρεσία Πρασίνου του Δήμου, η οποία θα στείλει γεωπόνο για αυτοψία. Η αυθαίρετη κοπή μπορεί να επιφέρει βαριά πρόστιμα, ακόμη και ποινικές κυρώσεις.
Το ζήτημα των δέντρων σε στενά πεζοδρόμια αποτελεί συχνό δίλημμα για τους δήμους. Όταν φυτεύονται σε πλακόστρωτα πεζοδρόμια, πρέπει να αποφεύγονται δέντρα που δημιουργούν μεγάλες επιφανειακές ρίζες, ειδικά σε στενά πεζοδρόμια, καθώς ενδέχεται να σηκώσουν τις πλάκες και να προκαλέσουν προβλήματα σε υπόγειους αγωγούς. Η έννοια του "ισοζυγίου πρασίνου" είναι κεντρική στη δημοτική πολιτική: συνίσταται στη δημιουργία ελεύθερων χώρων και την ανάπλαση κοινόχρηστων χώρων σε πυκνοδομημένες πόλεις, και σε περίπτωση έγκρισης κοπής δέντρου, συνήθως απαιτείται αντικατάσταση με νέες φυτεύσεις για τη διατήρηση του ισοζυγίου.
Το θέμα είναι ιδιαίτερα σημαντικό καθώς ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας θεωρεί ότι η ελάχιστη αναλογία πρασίνου στις πόλεις δεν μπορεί να είναι κάτω από τα 9 m²/κάτοικο, ενώ στην Αθήνα ο αριθμός αυτός είναι μόλις 0,96 m²/κάτοικο. Παράλληλα, η διαπλάτυνση των πεζοδρομίων θυσιάζοντας θέσεις στάθμευσης αποτελεί γενναία απόφαση για τη διευκόλυνση πεζών και ατόμων με κινητικά προβλήματα, ενώ σε πεζοδρόμια πλάτους 0,5-1 μέτρου η κοπή δέντρων δεν αποτελεί λύση.
