Η αναγνώριση οδών ως προϋφισταμένων του 1923 αποτελεί σημαντική πολεοδομική διαδικασία που ρυθμίζεται από το Νομοθετικό Διάταγμα της 17.7.1923 «περί σχεδίων πόλεων, κωμών και συνοικισμών του Κράτους και οικοδομής αυτών», το οποίο κωδικοποιήθηκε στο άρθρο 411 του Κώδικα Βασικής Πολεοδομικής Νομοθεσίας. Η αναγνώριση οδών ως προϋφισταμένων του 1923 συνδέεται με την οικοδομησιμότητα των ακινήτων που έχουν πρόσωπο στις αναγνωριζόμενες οδούς, έχει τις συνέπειες της δημιουργίας κοινοχρήστου χώρου και εξομοιώνεται με τροποποίηση πολεοδομικού σχεδίου. Σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως σε ευαίσθητες περιοχές ή παράκτιες ζώνες, απαιτείται προεδρικό διάταγμα για την αναγνώριση.
Η πεζοδρόμηση αποτελεί πολεοδομική παρέμβαση που στοχεύει στη βελτίωση του αστικού περιβάλλοντος και την ασφάλεια των πεζών. Τα πεζοδρόμια ορίζονται ως τα υπερυψωμένα ή μη ερείσματα αστικής οδού που προορίζονται για την συνεχή, ασφαλή και χωρίς εμπόδια κυκλοφορία των πεζών και των εμποδιζόμενων ατόμων. Ο δήμος είναι υποχρεωμένος να τηρεί τις διαστάσεις και να επιβάλλει Ελεύθερη Ζώνη Όδευσης Πεζών για τη συνεχή, ασφαλή και ανεμπόδιστη κυκλοφορία σύμφωνα με την Πολεοδομική Νομοθεσία.
Στην Αθήνα, η επέκταση των πεζοδρομίων, η πλήρης πεζοδρόμηση οδικών αρτηριών και η προώθηση των ΜΜΜ αποτελούν μέρος του σχεδιασμού για τη μεταμόρφωση του ιστορικού κέντρου, με τον Μεγάλο Αρχαιολογικό Περίπατο να είναι το πλέον εμβληματικό έργο. Πρόσφατα, το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας προχώρησε στην αναγνώριση και καταγραφή του οδικού δικτύου σε περιοχές εκτός σχεδίου μέσω του Προγράμματος Πολεοδομικών Μεταρρυθμίσεων «Κωνσταντίνος Δοξιάδης» με χρηματοδότηση από το Ταμείο Ανάκαμψης, επιλύοντας χρόνια προβλήματα οικοδομησιμότητας.
