Μη άσκηση έφεσης κατά απόφασης

Η έφεση αποτελεί ένδικο μέσο που επιτρέπει την προσβολή δικαστικών αποφάσεων ενώπιον ανώτερου δικαστηρίου. Όταν διάδικος είναι το Δημόσιο ή νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου, όπως οι δήμοι, οι προθεσμίες για την άσκηση ενδίκων μέσων αναστέλλονται κατά τη διάρκεια των δικαστικών διακοπών. Η απόφαση για άσκηση ή μη έφεσης από δήμο λαμβάνεται από την Οικονομική Επιτροπή όταν το αντικείμενο της δίκης είναι έως 60.000 ευρώ, ενώ για μεγαλύτερα ποσά αποφασίζει το Δημοτικό Συμβούλιο.

Η μη άσκηση έφεσης για υποθέσεις μικρής οικονομικής αξίας αποτελεί συνήθη πρακτική των δήμων, καθώς το κόστος και ο χρόνος που απαιτούνται για τη δικαστική διαδικασία μπορεί να υπερβαίνουν το όφελος από την ενδεχόμενη ανατροπή της απόφασης. Η απόφαση αυτή λαμβάνεται μετά από εισήγηση της Νομικής Υπηρεσίας του δήμου, η οποία εκτιμά τις πιθανότητες επιτυχίας της έφεσης και το κόστος-όφελος της συνέχισης της δικαστικής διαμάχης.

Η υποχρέωση καταβολής παραβόλου για την άσκηση έφεσης αποσκοπεί στην αποτροπή απερίσκεπτων και αστήρικτων εφέσεων, χάριν της εύρυθμης λειτουργίας των δικαστηρίων και της αποτελεσματικής απονομής της δικαιοσύνης. Η τελεσιδικία της πρωτόδικης απόφασης επέρχεται όταν παρέλθει άπρακτη η προθεσμία άσκησης έφεσης ή όταν ληφθεί απόφαση για μη άσκησή της.