Η έφεση αποτελεί το βασικό ένδικο μέσο με το οποίο ο διάδικος που ηττήθηκε σε πρωτοβάθμια δικαστική απόφαση μπορεί να ζητήσει την επανεξέταση της υπόθεσής του από ανώτερο δικαστήριο. Η έφεση είναι το ένδικο μέσο που ασκεί ο διάδικος που ηττήθηκε ολικώς ή μερικώς στην πρωτοβάθμια δίκη, προκειμένου να δικασθεί εκ νέου η υπόθεσή του από ανώτερο δικαστήριο. Ο νομοθέτης προβλέπει τη διαδικασία της έφεσης, στην οποία η υπόθεση επαναδικάζεται από την αρχή ακόμα και με νέα αποδεικτικά μέσα.
Στην περίπτωση που εργαζόμενοι έχουν κερδίσει πρωτόδικη απόφαση με ασφαλιστικά μέτρα κατά του Δήμου, ο Δήμος έχει το δικαίωμα να ασκήσει έφεση. Το άρθρο 699 ΚπολΔ απαγορεύει την έφεση κατά απόφασης ασφαλιστικών μέτρων, ωστόσο υπάρχουν εξαιρέσεις. Σε υποθέσεις που το Δικαστήριο διατάζει ασφαλιστικά μέτρα νομής και κατοχής, είναι δυνατή η άσκηση έφεσης μέσα σε προθεσμία 10 ημερών από την επίδοσή της απόφασης, ενώ η προθεσμία της έφεσης και η άσκηση της δεν αναστέλλουν την εκτέλεση της απόφασης.
Το ζήτημα είναι ιδιαίτερα σημαντικό για τους Δήμους, καθώς αφορά εργασιακές σχέσεις και οικονομικές επιπτώσεις. Πρόσφατα, σε άλλο Δήμο, το Δημοτικό Συμβούλιο κλήθηκε να αποφασίσει για την άσκηση έφεσης κατά απόφασης που είχε δικαιώσει σε πρώτο βαθμό εργαζομένους με συμβάσεις ορισμένου χρόνου. Η απόφαση για άσκηση ή μη έφεσης συχνά προκαλεί διλήμματα, καθώς αφενός υπάρχουν νομικές υποχρεώσεις του Δήμου και αφετέρου κοινωνικές επιπτώσεις για τους εργαζομένους.
